Ze względu na znaczną masę, już do wyniesienia pierwszych satelitów stało się konieczne zastosowanie większych rakiet nośnych – Atlas Agena B.
Prace badawcze prowadzone w trakcie realizacji programu doprowadziły do powstania nowej generacji satelitów przeznaczonych do wczesnego ostrzegania, nazwanych IS (Integrated Satellite) lub nazwą kodową „program 647“.
Pierwszym zastosowanym czujnikiem mającym wykrywać starty rakiet był W-17 firmy Aerojet. Ta wczesna konstrukcja była bardzo prymitywna – zdarzało jej się mylić odblask promieni słonecznych od chmur za start sowieckiej rakiety. Drugi wypróbowany czujnik, W-37, tej samej firmy, jako pierwszy w historii wykrył start pocisku na ziemi.
Mimo to, w związku z nieudanymi próbami wyniesienia satelitów MIDAS, problemami z przetwarzaniem danych z satelitów i samą architekturą konstelacji satelitów, program przerwano. Zastąpił go Program 461, tzw. Defence Support Program, którego kolejne generacje satelitów Stany Zjednoczone używają do dziś.