Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Rzymie w 1960 roku, gdzie był piąty drużynowo i ósmy indywidualnie. Wystartował tam też w szpadzie drużynowej, w której Francuzi zajęli dziewiąte miejsce.
Podczas mistrzostw świata w Lizbonie w 1947 roku zdobył indywidualnie złoty medal. Ponadto Bonin, Bougnol, de Buhan, d’Oriola i Rommel zwyciężyli w zawodach drużynowych. W tej samej konkurencji zdobywał też złote medale na mistrzostwach świata w Sztokholmie (1951), mistrzostwach świata w Brukseli (1953) i mistrzostwach świata w Filadelfii (1958) oraz srebrne na mistrzostwach świata w Kairze (1949), mistrzostwach świata w Monte Carlo (1950), mistrzostwach świata w Luksemburgu (1954) i mistrzostwach świata w Paryżu (1957). Ponadto zdobył również cztery medale w zawodach indywidualnych: złote na MŚ 1949, MŚ 1953 i MŚ 1954 oraz srebrny na MŚ 1955 (za Węgrem Józsefem Gyuriczą).
Podczas IO 1960 był chorążym reprezentacji Francji.
Po zakończeniu kariery był międzynarodowym sędzią, pełnił też funkcję wiceprezydenta Francuskiej Federacji Szermierki.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Legii Honorowej oraz Srebrnym Orderem Olimpijskim (1977).
Jego kuzyn, Pierre Jonquères d’Oriola, był jeźdźcem sportowym, a żona - Kate Delbarre także uprawiała szermierkę.
Przypisy
Linki zewnętrzne