Odrębny status bezatomowy posiada Mongolia.

Definicja i podstawa prawna Definicję strefy bezatomowej sformułowało Zgromadzenie Ogólne ONZ w rezolucji 3472 (XXX) z 1975 roku: jest to strefa uznana przez Zgromadzenie Ogólne, ustanowiona traktatem przez grupę państw, która zakazuje posiadania i rozmieszczania broni jądrowej na danym obszarze i zawiera mechanizmy weryfikacji.

Istotnym elementem każdej strefy bezatomowej są negatywne gwarancje bezpieczeństwa (ang. negative security assurances): mocarstwa nuklearne zobowiązują się w protokołach do traktatów do nieużywania i niegrożenia użyciem broni jądrowej wobec państw strefy. Weryfikacja zobowiązań opiera się na systemie zabezpieczeń MAEA: państwa stron stref bezatomowych są zobowiązane do zawarcia porozumień o zabezpieczeniach obejmujących całość ich działalności jądrowej.

Art. VII NPT stanowi, że układ nie narusza prawa grup państw do zawierania traktatów regionalnych zapewniających całkowity brak broni jądrowej na ich terytoriach.