Wodniak błędnika lub inaczej wodniak śródchłonki (łac. hydrops labyrinthi, ang. labyrinthine hydrops) – poszerzenie przestrzeni śródchłonkowych ucha wewnętrznego związane ze wzrostem ciśnienia hydraulicznego śródchłonki. Nie jest chorobą, tylko objawem towarzyszącym wielu jednostkom chorobowym. Często utożsamiany jest z chorobą Ménière’a.
Patofizjologia Patomechanizm prowadzący do powstania wodniaka błędnika związany jest z zaburzeniem homeostazy śródchłonki: zaburzenie wydzielania śródchłonki zaburzenie wchłaniania śródchłonki zaburzenia składu śródchłonki.
Powyższe procesy dają w konsekwencji wzrost objętości endolimfy i zwiększają ciśnienie hydrauliczne w przestrzeniach ślimaka. Wzrost ciśnienia zwykle narasta stopniowo. Powoduje on ucisk na komórki zmysłowe narządu Cortiego i narządu równowagi, co objawia się charakterystycznym obrazem klinicznym. Następnie rosnące ciśnienie powoduje „rozciągnięcie” błędnika błoniastego i w konsekwencji przerwanie struktur błoniastych ucha wewnętrznego i wymieszanie endolimfy z perylimfą. Zaburzenia składu endolimfy (poprzez zmianę składu jonowego) powoduje blokadę depolaryzacji z przejściowym upośledzeniem zakończeń nerwu przedsionkowego i ślimakowego, co także manifestuje się charakterystycznymi objawami klinicznymi.