Ponadto należy zaznaczyć, że każdy pacjent z chorobą Ménière’a ma wodniaka błędnika, natomiast nie każdy pacjent z wodniakiem błędnika ma chorobę Ménière’a. Wynika stąd, że wodniak błędnika jest szerszym pojęciem niż choroba Ménière’a, z którą często jest utożsamiany i obejmuje jeszcze wiele innych patologii wymienionych powyżej (zespół Ménière’a).
Diagnostyka Ze względu na dużą różnorodność chorób wywołujących powstawanie wodniaka błędnika (choroba i zespoły Menierowskie). Diagnostyka powinna obejmować: badanie neurologiczne badania krwi: poziom hormonów tarczycy, glukozę, profil lipidowy, badanie przeciwciał (ANA), badania w kierunku alergii badania audiometryczne: audiometria tonalna, OAE badania obrazowe: MRI.
Leczenie Jest przyczynowe - leczenie choroby Ménière’a, lub zespołów Ménière’a. Ponadto objawowo stosuje się leki hamujące czynność układu przedsionkowego. Należą do nich: dimenhydrynat, skopolamina, diazepam, meklizyna, benzodiazepiny. Ponadto w procesach autoimmunologicznych i innych o charakterze zapalnym stosuje się glikokortykosterydy.
Linki zewnętrzne Rysunek prawidłowego błędnika i wodniaka błędnika w chorobie Ménière’a Wodniak błędnika w chorobie Ménière’a- obraz mikroskopowy. Widoczne rozdęcie struktur błędnika błoniastego
Bibliografia Audiologia kliniczna. red. M. Śliwińska-Kowalska. wyd. Mediton, Łódź 2005.
Kategoria:Otologia