Przebywał kolejno w Oflagu X A Itzehoe, Oflagu VIII B Silberberg (fort Spitzberg), Oflagu IV C Colditz, Oflagu X C Lübeck i Oflagu VI B Dössel-Warburg. Działał w obozowym ruchu oporu. 1 kwietnia 1945 został uwolniony z niewoli przez Amerykanów, a 6 kwietnia 1945 przewieziony samolotem do Paryża. Od tego dnia pozostawał w dyspozycji szefa Polskiej Misji Wojskowej. 7 września 1947 został skreślony z rejestru oficerów polskich we Francji. 20 września wyjechał z Montluçon pociągiem repatriacyjnym do kraju. Cztery dni później został zarejestrowany w Punkcie Przyjęcia PUR w Międzylesiu, a 28 października 1947 w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Kraków Miasto.
W 1970 na łamach Wojskowego Przeglądu Historycznego opublikował list „O 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w kampanii 1939 r. Uwagi i sprostowania dotyczące książki Ludwika Głowackiego (...)”.
Zmarł 27 kwietnia 1975 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XXXII, rząd wsch., miejsce 3).
Był żonaty z Haliną (1908–1976), córką Zdzisława Czaplickiego, cenionego zakopiańskiego lekarza i społecznika, z którą miał syna Andrzeja (1927–2018), inżyniera, profesora Instytutu Mechaniki Górotworu Polskiej Akademii Nauk w Krakowie.