W okresie letnim tylko na powierzchni (do 2−3 m) nie odnotowano deficytów tlenowych. Przy końcu epilimnionu (4 m) stężenie tlenu spadło nawet poniżej 2 mg O2/l, a warstwa skokowa była odtleniona lub wykazywała ślady tlenu. Wody jeziora posiadały podwyższoną zawartość substancji organicznych, ChZT-Cr wahało się w granicach 29,4−36,9 mg O2/l. Stężenie fosforu i azotu w warstwie powierzchniowej oceniono jako umiarkowane. Odtlenione wody naddenne stanowisk najgłębszych obfitowały w związki fosforu (0,69 i 0,97 mg P/l) oraz sole amonowe (1,81 i 2,32 mg N/l). Zawartość chlorofilu „a” wiosną kształtowała się w granicach od 24 (część południowa) do 54 mg/m³ (część północna), latem była znacznie niższa (16−20 mg/m³). Widzialność krążka Secchiego (1,0−1,7) wskazywała na klasę III czystości wody. Sumaryczny wynik punktacji (2,71 pkt.) kwalifikował wody jeziora do III klasy czystości, o czym zadecydowały: warunki tlenowe hypolimnionu, ChZT-Cr, zawartość związków fosforu i azotu amonowego w warstwie naddennej latem, azot mineralny wiosną, chlorofil „a” oraz widzialność krążka Secchiego. Warunki sanitarne spełniały wymogi klasy I.
W oparciu o badania przeprowadzone w 2002 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości.