Podczas napadu może dojść do utraty kontroli pęcherza i zwieraczy; może również nastąpić przygryzienie języka na jego końcu lub z boku. W przypadku napadu toniczno-klonicznego przygryzienia w bocznej części występują częściej. Przygryzienia są również częste w wypadku psychogennych napadów rzekomopadaczkowych.
Napady miokloniczne to nagłe, silne skurcze symetrycznych grup mięśni. Napady nieświadomości mogą być łagodne i jedynie obejmować przechylenie głowy lub mruganie. Chory nie upada i powraca do normalnego stanu natychmiast po napadzie. Napady atoniczne powodują nagłą utratę napięcia mięśniowego na okres dłuższy niż jedna sekunda. Zazwyczaj zanik napięcia występuje obustronnie.
Około 6% cierpiących na epilepsję doświadcza napadów w wyniku działania czynników zewnętrznych, mają one więc charakter odruchowy. U chorych na padaczkę odruchową napad padaczkowy jest wyzwalany jedynie przez konkretny bodziec zewnętrzny. Zazwyczaj napady padaczkowe wyzwalane są przez bodźce, jak migotające światła i nagłe dźwięki. W niektórych przypadkach napady częściej mają miejsce podczas snu, w innych występują niemal wyłącznie podczas snu.