Historia badań i modele percepcji czasu Początków badań szukać należy już w XIX wieku. Hoagland zaintrygowany relacjami swojej chorej żony (o szybkim upływie czasu) przeprowadził obserwację, podczas której notował czas, w jakim jego żona liczyła do sześćdziesięciu. Okazało się, że czas ten był odwrotnie proporcjonalny do temperatury ciała pani Hoagland. Owa obserwacja doprowadziła do przypuszczenia dotyczącego mechanizmu wewnętrznego zegara. Hoagland ujmował go w kategoriach procesu chemicznego, przyspieszającego wraz ze wzrostem temperatury otoczenia. Jednym z najbardziej popularnych modeli wewnętrznego zegara jest model SET, autorstwa Johna Gibbona, będący implikacją teorii skalarnej oceny czasu (ang. Scalar expectancy theory). Zakłada on istnienie mechanizmu znacznika tempa, mającego własność rytmicznej produkcji pulsów. Kolejnym etapem modelu jest przełącznik bramkujący magazynowanie liczby pulsów przez akumulator. Informacja z akumulatora przekazywana jest do pamięci krótkotrwałej (czasami też, w przypadku istotnych komponent rzeczywistości do pamięci długotrwałej).