Kierują rodziną przy biernych lub niezdolnych do działania mężach, występują jako strażniczki obyczajowości, wydają oceny moralne i podporządkowują otoczenie własnym interesom oraz potrzebie zachowania społecznych pozorów.
Krzeszowską i Dulską łączy również teatralność zachowania. Obie posługują się gwałtownym gestem, krzykiem, deklamacją i przesadnie demonstrowanym oburzeniem, przekształcając życie domowe w rodzaj przedstawienia rozgrywanego przed rodziną, lokatorami i opinią publiczną. Ich moralizm ma przy tym charakter selektywny: surowo osądzają innych, natomiast własne działania — manipulację, ekonomiczny nacisk i podwójne standardy — przedstawiają jako obronę domu, rodziny oraz społecznego porządku. Kamienica jest w obu przypadkach nie tylko źródłem dochodu, lecz także przestrzenią kontroli, w której właścicielka zbiera informacje o innych, kieruje ich postępowaniem i decyduje, jakie zachowania powinny pozostać ukryte.