Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 67-68..
Do eskalacji konfliktu pomorsko-brandenburskiego doszło w momencie koronacji Ludwika IV Bawarskiego na cesarza (styczeń 1328). Otton I otrzymał pomoc ze strony swego syna Barnima III, który przejął stery nad konfliktem, o zmiennych kolejach losuZ. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 69-70.. W 1331 na skutek dalszych pretensji margrabiów do ziem pomorskich, książęta szczecińscy zdecydowali się poddać je pod papieską opiekę Janowi XXII (1331)Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 70.. Późniejsze spory dotyczące zwierzchnictwa nad księstwem szczecińskim, spowodowały, że władcy pomorscy stali się wasalami (lennikami) cesarza Ludwika IV i tym samym książętami Rzeszy (hołd lenny we Frankfurcie – 1338)H. Lesiński, Rozdrobnienie feudalne 1237-1478, s. 138.. Margrabiowie brandenburscy musieli się zadowolić zapewnieniom, że wszelkie roszczenia do sukcesji nad księstwem będą mogli dopiero wysuwać po wygaśnięciu linii szczecińskich Gryfitów.
Sprawa Szczecina . Otton I, wespół z Warcisławem IV, oddał Pomorze pod opiekę biskupa kamieńskiegoB. Dopierała, Polskie losy Pomorza Zachodniego, s. 76.. .
.
.