Zgodnie z planem pułkownik Aleksander Hilary Połubiński z częścią sił zaatakować miał obóz szwedzki z drugiej strony, jednak na skutek nieporozumienia nie przybył na pole bitwy. W tej sytuacji wojska polskie znalazły się wkrótce w obliczu niemal całej armii Karola Gustawa i zostały wyparte. Doszło nawet do sytuacji, w której Czarniecki omal nie dostał się do niewoli. Polski plan zawiódł, a armia szwedzka kolejny raz potwierdziła swoje wysokie walory bojowe. Jedynym sukcesem Czarnieckiego było to, że reszta wojsk kwarcianych, które stały przy Szwedach, przeszła na stronę Jana Kazimierza.
Kilka dni później armia szwedzka znalazła się w widłach Wisły i Sanu, gdzie została zablokowana przez siły marszałka Lubomirskiego i regimentarza Stefana Czarnieckiego oraz armię litewską Pawła Sapiehy.
Literatura Leszek Podhorodecki, Rapier i koncerz, Warszawa 1985, , str. 300
Kategoria:Bitwy potopu szwedzkiego Kategoria:Bitwy w 1656 Kategoria:Bitwy w historii Szwecji Kategoria:Historia Niska