Obecność w ogólnoceltyckiej tradycji bogini pod postacią klaczy (celt. epo) nie tylko wskazuje na szczególne znaczenie konia w życiu Celtów, lecz także sugerowałaby wczesne związki tego ludu z mieszkańcami stepów euroazjatyckich. Znamienne, że w kulturze Celtów koń nie odgrywał ważniejszej roli w słowotwórstwie (imionach) bóstw męskich, lecz głównie dotyczył bogiń. Np. w mitach iryjskich odpowiedniki Epony to Étaín Echraide, Medb z Tary i Macha z Ulsteru, jak również Wielka Królowa – Rhiannon z walijskiego eposu (mabinogion) o Pwyllu, księciu Dyfedu, wprowadzająca przybyszów do siedziby małżonkaT.G.E. Powell: Celtowie. Warszawa: Wydawnictwo RTW, 1999, s. 154, ..
Ikonografia W sztuce zazwyczaj przedstawiana z końmi: jako kobieta siedząca bokiem (na sposób damski) na koniu); karmiąca konia z ręki; wiodąca dwa konie; jako klacz karmiąca źrebię; powożąca rydwanem (prawdopodobnie). Przedstawiana też na wprost w pozie stojącej bądź siedzącej, także w otoczeniu koni.
Na ogół odziana w długą szatę z rękawami i krągłe nakrycie głowy lub rodzaj zawoju. Niekiedy wyobrażana nago.
W postaci siedzącej trzyma (podobnie jak Matrony) róg obfitości, paterę z owocami, dziecko przy piersi lub dwoje dzieci u boku.