W 1937 w konkursie hippicznym o puchar Prezesa Rady Ministrów Sławoja Składkowskiego zdobył I nagrodę. Wiosną 1939 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do batalionu fortecznego „Sarny”. W sierpniu tego roku został przeniesiony do 151 kompanii fortecznej „Węgierska Górka” na stanowisko dowódcy tradytora „Waligóra”Prochowicz Jerzy R., Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku, Noriton, 2003.
Po trzydniowej obronie fortuBoje polskie 1939-1945. Przewodnik encyklopedyczny, red. Krzysztof Komorowski, Bellona, s. 439, wycofał się ze swoją jednostką po linii Andrychów, Kąty, Wadowice. Jako dowódca 7. baterii 21 pułku artylerii lekkiej wziął udział w bitwach na trasie Leżajsk, Mogilany, Kłaj, Oleszyce. Po rozbiciu jednostek przedarł się z baterią pod Tomaszów Lubelski, gdzie wspierał w walkach Warszawską Brygadę Pancerno-Motorową pułkownika RoweckiegoKaczmarek Kazimierz, Przez trzy granice, z dziejów 17pp, MON, 1967, s. 374. 23 września, po 23 dniach walki, dostał się do niewoli. Porucznik Galocz znalazł się w Oflagu XI B Braunschweig, gdzie przebywał do czerwca 1940 roku. Następnie aż do wyzwolenia, w Oflagu II C WoldenbergJózef Bohatkiewicz, Oflag II C Woldenberg, Warszawa 1971