W latach 1938–1939 był przewodniczącym komisji odczytowej Związku Pracy Kulturalnej na okręg lubelski. Był również sekretarzem Diecezjalnego Komitetu Lubelskiego. Za pracę pedagogiczną i działalność niepodległościową został uhonorowany w 1936 Srebrnym Krzyżem Zasługi, a następnie Krzyżem Polskiej Organizacji Wojskowej i Medalem Niepodległości. Otrzymał również Honorową Odznakę PCK. W roku szkolnym 1938/39 uczył w gimnazjum w Radziejowie Kujawskim i podpisał kontrakt na naukę łaciny w Gimnazjum i Liceum im. Marszałka Piłsudskiego w Łodzi. Pracy tej nie podjął ze względu na wybuch wojny.
II wojna światowa Zatrudnił się w sklepie Volksdeutscha jako księgowy. W 1940 zmarła mu żona Maria z domu Pławińska. Wraz z córką Anną prowadził tajne nauczanie. 12 czerwca 1944 wraz z dwiema córkami Anną i Marią–Weroniką oraz synem Andrzejem został aresztowany i wywieziony do obozu przejściowego w Poznaniu, skąd trafiają do obozu w Pile. Chory na czerwonkę, dzięki znajomości języka niemieckiego, został z dziećmi wywieziony na przymusowe roboty do Darłowa. W Rügenwalde na rynku rozdzielono rodzinę. Osłabiony obozem i przebytą chorobą S. Dulewicz nie mógł wykonywać ciężkich prac i dlatego bauer przekazał go do Arbeitsamtu, skąd przydzielono go do gospodarstwa obejmującego rozległe ogrody warzywne i sady owocowe.