obecni byli też świadkowie. Jednak dopiero pokaz zabiegu dla lekarzy i studentów z bostońskiego szpitala Massachusetts General Hospital, przeprowadzony miesiąc później, okazał się wielkim sukcesem. W czasie operacji, po podaniu przez Mortona środka znieczulającego, jeden z chirurgów usunął pacjentowi guz z karku. Morton i Jackson opatentowali wynalazek, jednak przez wiele lat toczyły się procesy sądowe o pierwszeństwo. Zyski z wynalazku były w rezultacie niższe niż koszty sądowe, ponieważ szpitale stosowały eter nie wnosząc opłat z tytułu patentu. Morton zmarł, mając zaledwie czterdzieści dziewięć lat, nie doczekawszy się sukcesu i sławy, na które liczył za życia.
thumb|Usypianie pacjenta przed ekstrakcją William Morton, Horace Wells, Charles Jackson i Crawford W. Long (lekarz, który stosował eter w operacjach już w 1842 r., ale opublikował ten fakt dopiero trzy lata po pokazie Mortona) to najważniejsze osoby, które przyczyniły się do wprowadzenia narkozy w chirurgii, wynalazku, który jest jednym z ważniejszych w dziejach ludzkości, kończącym niewyobrażalne cierpienia człowieka. Spośród nich to Morton rozsławił skuteczność eteru, który przez prawie sto lat był najczęściej używanym środkiem znieczulającym.
Bibliografia Michael H. Hart, 100 postaci, które miały największy wpływ na dzieje ludzkości, Świat Książki, Warszawa 1996,
Kategoria:Amerykańscy stomatolodzy Kategoria:Urodzeni w 1819 Kategoria:Zmarli w 1868