Jednak nie zaleca się jego używania na małych nośnikach wymiennych, ponieważ nagłówki systemu plików zajmują od 600 KB do 2 MB, co w praktyce czyni dyskietki bezużytecznymi.
Podobnie jak jego poprzednik (Old Be File System – stworzony przez Benoit Schillingsa), obsługuje on rozszerzone atrybuty plików (metadane) z funkcjami indeksowania i wykonywania zapytań – co zapewnia funkcjonalność podobną do tej, jaką oferują relacyjne bazy danych.
Choć został zaplanowany jako 64-bitowy system plików, to rozmiar niektórych struktur danych powoduje, że praktyczny limit pojemności wynosi ok. 2 eksabajtów. Również sposób przydziału plików, ogranicza maksymalny praktyczny rozmiar pliku do około 260 gigabajtów (w optymalnym przypadku) i zaledwie kilku bloków w najgorszym przypadku (w zależności od stopnia fragmentacji).
Implementacje Oprócz oryginalnego BFS z 1996 r., używanego w BeOS, istnieje kilka implementacji dla systemu Linuks. Na początku 1999 r. Makoto Kato opracował sterownik Be File System dla Linuksa;