9 września 1939 został ciężko ranny w drodze na Solec nad Wisłą. Z Solca był ewakuowany wraz z całym szpitalem do Lublina, do szpitala PCK, w którym przebywał do 9 listopada 1939. Zwolniony do domu kontynuował leczenie w Siedlcach. Do 1941 przebywał na wsi pod Siedlcami, utrzymując się z udzielania korepetycji. Od 1941 mieszkał w Wesołej pod Warszawą, pracując jako robotnik placowy w młynie na warszawskiej Pradze.
W połowie kwietnia 1945 został powołany do Ludowego Wojska Polskiego w stopniu porucznika. Starał się o zwolnienie z wojska chcąc podjąć studia. Zdemobilizowany jesienią 1946, zdał egzamin i rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Hanny Rudzkiej-Cybisowej. Na akademii należał do „zespołu samokształceniowego” Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej, przy kole naukowym ASP, któremu przewodniczył Andrzej Wróblewski. Należeli do niego Andrzej Strumiłło, Andrzej Wajda, Jan Tarasin.
W 1949 zmienił kierunek studiów. Po zdaniu egzaminów do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej im. L. Schillera w Łodzi, został przyjęty na drugi rok studiów. Wydział reżyserii ukończył w 1952. Dyplom obronił w 1961.