Z zespołem teatru wystąpiła na Festiwalu Sztuk Radzieckich i Polskich w Warszawie.

1 lipca 1953 została aktorką w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, w którym zadebiutowała w grudniu tego samego roku rolą Katii, córki burmistrza miasteczka w dramacie Barbarzyńcy Maksyma Gorkiego; mimo niewielkiej roli, otrzymała za nią przychylne recenzje. Następnie wystąpiła jako Kamilla w tragikomedii Nie igra się z miłością Alfreda de Musseta i Larysa Dmitriewna w tragedii Panna bez posagu Aleksandra Ostrowskiego. W tym okresie grała także w słuchowiskach emitowanych w miejscowym radiu oraz występowała w Teatrze „Bim-Bom” Zbigniewa Cybulskiego i Teatrze Satyry (w sztuce Wiatr od morza).

W styczniu 1955 przeprowadziła się do Warszawy i grała w tutejszych teatrach: w Narodowym (1955–1957), Współczesnym (1957–1963), Komedia (1964–1967), Studenckim Teatrze Satyryków (1969–1972), Rozmaitości (1972–1985) i Polskim (1985–1991). Równocześnie grała także w spektaklach Teatru Telewizji; świetnie oceniono jej debiut – rolę Kleopatry w Cezarze i Kleopatrze (1956) w reżyserii Gustawa Holoubka. Pozytywne recenzje zebrała także za rolę tytułową w spektaklu Ondyna (1957) i rolę Agnieszki w Apollu z Bellac (1958);