Dzięki tej ustawie powstała w Tatrach straż górska, mająca na celu zapobiegać kłusownictwu, pierwszymi strażnikami zostali „nawróceni” polowace.
Jednak ochrona nie spowodowała całkowitego wyeliminowania kłusownictwa, górale nadal nielegalnie polowali na kozice; w Tatrach Bielskich istniał zwierzyniec księcia Hohenlohego, gdzie książę masowo zabijał kozice i wprowadzał gatunki zwierząt zupełnie nieznane Tatrom jak: żubr, koziorożec, jelenie z Azji i inne.
Obydwie wojny światowe przyczyniły się do rozwoju kłusownictwa i spadku liczebności kozic, po II wojnie światowej po stronie polskiej Tatr przebywało około 26 osobników. Rygorystyczna ochrona kozic zapoczątkowana utworzeniem TPN i TANAP i zlikwidowanie w Tatrach uciążliwego dla przyrody nadmiernego pasterstwa spowodowało wzrost populacji kozic do pułapu nawet 1100 osobników w pierwszej połowie lat 60. XX wieku, po czym liczebność populacji kozic ustabilizowała się na poziomie około 800 osobników (po stronie polskiej przebywało około 25% kozic).
Obecnie dwa razy do roku jest organizowane przez Tatrzański Park Narodowy i TANAP liczenie kozic. Ta wspólna, polsko-słowacka akcja, zapoczątkowana w 1957 r., jest uważana za najstarszy monitoring przyrodniczy prowadzony przez dwa państwa równocześnie.