W czasie obrad napisał dwa dzieła: De Concilio i Admonitio Legatorum ad Patres Concilii. Z powodów zdrowotnych opuścił obrady soborowe pod koniec czerwca 1546. Podczas konklawe po śmierci Pawła III Pole był poważnym kandydatem – do elekcji zabrakło mu jednego głosu. Usiłowano przyjąć jego kandydaturę przez aklamację, jednak na to nie zgodził się sam Pole. Aby uniemożliwić wybór Anglika, kardynał Gian Pietro Carafa oskarżył go o herezję. Po zakończeniu konklawe Pole spędził rok u benedyktynów w Maguzzano. Wkrótce potem został legatem wyznaczonym do doprowadzenia do pokoju pomiędzy Karolem V i Henrykiem II. W 1553 został także legatem przed królową Marią I, lecz dotarł do Anglii dopiero 20 listopada 1554. Udzielił wówczas rozgrzeszenia Parlamentu angielskiego i ponownego przyłączenia do Kościoła Rzymskiego (30 listopada). To wydarzenie rozpoczęło proces rekatolicyzacji Anglii, którego następnym etapem był synod biskupów w Westminster, podczas którego 10 lutego 1556 wydano jeden z ważniejszych dokumentów pt. Reformatio Angliæ ex decretiis Reginaldi Poli, Cardinalis, Sedis Apostolicæ Legati.