Jego przekłady miały charakter dynamiczny, zaś Jerzy Chmiel określa je jako efekt „myślenia Biblią” i twierdzi, że są nie tylko poetyckie, ale wręcz profetyczne.
Wychowany na polszczyźnie Wujkowej tłumacz używał nieraz oryginalnych i archaicznie brzmiących określeń, takich jak winogradnicy, weselnicy, stoły pieniężników, Wniebowstępujący.
W księdze Dziejów Apostolskich Brandstaetter dwa razy użył imienia Bożego w formie Jahwe (Dz 2,11. 17)...Przybysze z Rzymu 11 – Judejczycy i nowo nawróceni na wiarę Jahwe! – Z Krety i Arabii, Słyszymy Galilejczyków chwalących naszymi własnymi językami Wielkie dzieło Pana!?”.17 'W dni ostateczne – Rzecze Jahwe – Wyleje Ducha mojego na wszelką istotę...'.
Krytyka przekładów Waldemar Chrostowski zwracał uwagę na fakt, że tłumaczenia Brandstaettera ukazywały się świeżo po II soborze watykańskim i ponieważ były mocno osadzone w tradycji żydowskiej, miały jak na swoje czasy charakter rewolucyjnyWaldemar Chrostowski, Elementy interpretacji żydowskiej w Romana Brandstaettera chrześcijańskiej lekturze Biblii, wykład wygłoszony 7 stycznia 2006 na Ogólnopolskim Interdyscyplinarnym Sympozjum Naukowym, zorganizowanym przez Stowarzyszenie im. Romana Brandstaettera, w 100 rocznicę urodzin pisarza.