Ponadto w sezonie 1992/1993 był drugi w klasyfikacji biegu indywidualnego.
W 1982 roku wystartował na mistrzostwach świata w Mińsku, gdzie zajął 12. miejsce w sprincie. Na rozgrywanych cztery lata później mistrzostwach świata w Oslo wspólnie z Wernerem Kiemem, Gottliebem Taschlerem i Johannem Passlerem zdobył brązowy medal w sztafecie. W tej samej konkurencji Włosi w składzie: Pieralberto Carrara, Wilfried Pallhuber, Johann Passler i Andreas Zingerle zwyciężyli na mistrzostwach świata w Oslo/Mińsku/Kontiolahti w 1990 roku oraz rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Borowcu. Na drugiej z tych imprez Zingerle zdobył też złoty medal w biegu indywidualnym, zostając pierwszym w historii włoskim mistrzem świata w tej konkurencji. Wyprzedził tam na podium dwóch Rosjan: Siergieja Tarasowa i Siergieja Czepikowa. Ostatni medal zdobył na mistrzostwach świata w Canmore w 1994 roku, gdzie razem z Pieralberto Carrarą, Hubertem Leitgebem i Wilfriedem Pallhuberem zwyciężył w biegu drużynowym. Był też między innymi czwarty w sprincie podczas mistrzostw świata w Lahti w 1991 roku, gdzie walkę o podium przegrał z Eirikiem Kvalfossem z Norwegii o 3,7 sekundy.