Jeżdżąc wcześniej po Europie, był też w Szwajcarii, gdzie wpadły mu w oko charakterystyczne altanki.
Charakterystyczne dla końca XVIII wieku i całego XIX wieku zainteresowanie pięknem natury i krajobrazu odzwierciedlało się w sposobie kształtowania założeń ogrodowych. Schemat ogrodu urządzonego w stylu krajobrazowym z licznymi pawilonami kawiarnianymi był powszechnie stosowany dla parków miejskich i uzdrowiskowych XIX wieku. Niemal każdy XIX-wieczny park posiadał ozdoby kwiatowe, układy alejowe, ogrody tematyczne (różanki, alpinaria, ogrody wodne), altany wypoczynkowe i koncertowe.
25 maja 1852 Śleszyński sprzedał Dolinę Szwajcarską po połowie dwóm małżeństwom: Dziechcińskim (część z nieruchomością) oraz Winnickim (część z ogrodem). Nowi właściciele rozpoczęli wielką rozbudowę ogrodu, budując w 1855 największy w ówczesnej Warszawie gmach koncertowy – Salon Wielkiej Alei według projektu I. Leona Esmanowskiego. Inauguracja nastąpiła 9 lub 11 października 1856. Koncert dała orkiestra Escherta. Zdaniem Stanisława Szenica i Józefa Chudka, autorów „Najstarszego Szlaku Warszawy”, artysta ten nie zdobył uznania publiczności i dlatego został wkrótce zastąpiony przez Leopolda Lewandowskiego i Kuhnego. Szczególną popularnością cieszył się Lewandowski, którego nazywano warszawskim Straussem i bez niego nie mógł się obejść żaden bal.