Ich sieć osiągnęła największą długość w 1958 r.; było wówczas siedem tras o łącznej długości 25 km.

Pierwszą linię metra, Namboku-sen, otwarto w 1971 r., niedługo przed zimową Olimpiadą 1972. Była to czwarta miejska kolej podziemna w Japonii (po Tokio, Osace, Nagoi – nie licząc linii Kōbe Kōsoku Tetsudō). W 1978 r. przedłużono ją od stacji 北24条 Kita-nijūyon-jō do stacji 麻生 Asabu. Wybór technologii ogumionej, motywowany ówcześnie względami lepszej przyczepności (bardziej strome dopuszczalne spadki), możliwościami osiągania większych przyśpieszeń, płynniejszej jazdy, nastąpił prawdopodobnie pod wpływem poszukiwań nowej formuły dla kolei w ogóle. Był zapewne próbą dorównania francuskiej technologii ogumionej, zastosowanej wcześniej w metrze paryskim. Żadne z obiektywnych względów bowiem nie wydają się z dzisiejszego punktu widzenia aż tak istotne – nachylenia tras są łagodne, a przyśpieszenia i tak nie mogą przekraczać dopuszczalnej wartości – ze względu na komfort podróży. Technologia ta wyklucza zresztą możliwość podłączenia do sieci kolejowej ogólnego znaczenia, co w jakimś stopniu przyczyniło się do stagnacji, a w ostatnich latach nawet spadku liczby podróżnych.