Stanisław Piotrowski (ur. 23 października 1921 w Supraślu, zm. 13 lipca 2006 w Białymstoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor, wykładowca teologii dogmatycznej w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Białymstoku, Studium Teologii w Białymstoku, Papieskim Wydziale Teologicznym. Otrzymał godność infułata Kapituły Metropolitalnej. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej oraz żołnierzem Armii Krajowej. W czasie wojny ratował dzieci narodowości żydowskiej.
Życiorys
Ukończył małe seminarium księży salezjanów w Supraślu. W 1939 roku walczył w kampanii wrześniowej jako żołnierz 42. Pułku Piechoty. Wzięty do niewoli, został wkrótce zwolniony. W dalszym okresie okupacji był wychowawcą w salezjańskim sierocińcu w rodzinnym mieście, a także uczył na tajnych kompletach koło Wasilkowa. Jako pracownik sierocińca uratował kilkoro żydowskich dzieci. Wstąpił do Armii Krajowej, w efekcie czego po zajęciu białostockiego przez armię radziecką wywieziono go w 1944 r. do obozu NKWD nr 45 w Ostaszkowie.