Dźiwa Goswamin (ur. w 1511 lub 1533 w Ramakeli, zm. w 1596 lub 1618) – święty i jeden z najważniejszych teologów gaudija wisznuizmu, propagator bhaktijogi. Należał do grupy Sześciu Goswaminów. Uznawany za inkarnację Wilasy Mandżari- wiecznej sługi Kryszny.

Życiorys Urodził się w obecnym Bengalu Zachodnim jako syn Śriwallabhy Malika – młodszego brata Rupy Goswamiego i Sanatany Goswaminiego – późniejszych przywódców grupy Sześciu Goswamich z Vrindavanu. Jego rodzina była silnie związana z kultem Kryszny. Gdy Dźiwa miał kilka lat, jego ojciec wraz z braćmi Rupą i Sanataną, pod wpływem spotkania z Ćajtanją Mahaprabhu, porzucili pracę i swoje rodziny i wyjechali do Vrindavanu. Dżiwa pragnął pójść za ich przykładem; spotkał Nitjanandę, który utwierdził go w tym postanowieniu. Najpierw Dżiwa studiował teologię i filozofię hinduizmu w Waranasi, a w 1535 przyjechał do Vrindavanu, gdzie pod kierunkiem stryjów (jego ojciec zmarł) uczył się zasad ezoterycznego wielbienia Najwyższej Osoby Boga – Kryszny.