mały|Kazimierz Mijal – przewodniczący KC KPP|150px Komunistyczna Partia Polski (KPP) – nielegalna partia polityczna w PRL założona w 1965 roku przez Kazimierza Mijala, polskiego maoistę. Istniała też w epoce III RP, formalnie do 1996.

W dniu 4 grudnia 1965 w mieszkaniu Czesława Blicharskiego przy ulicy Krakowskie Przedmieście 21 w Warszawie odbyło się spotkanie założycielskie. Wśród członków założycieli KPP, obok Kazimierza Mijala, znaleźli się byli działacze PZPR i członkowie rządu odsunięci od władzy przez Władysława Gomułkę – między innymi Hilary Chełchowski i Władysław Dworakowski. Samo powstanie KPP było odwetem Kazimierza Mijala za proces tak zwanej grupy Mijala, który rozpoczął się 30 listopada 1964.

KPP głosiła, że opiera się na ideach „Marksa, Lenina, Stalina i Mao Zedonga”. Domagała się „dyktatury proletariatu”, ściśle scentralizowanej gospodarki i kolektywizacji rolnictwaThe Program of the „Communist Party of Poland”, Radio Free Europe Research, 16 stycznia 1967 . Uważała, że Chruszczow zdradził komunizm, a centrum światowej rewolucji przeniosło się do Chin. Zdaniem mijalowców w Polsce rządziła „czerwona burżuazja” wyzyskująca robotników, a jej polityczną reprezentacją miała być PZPR – „socjaldemokratyczna partia typu burżuazyjnego”.