Oba królestwa odziedziczyły po państwie Salomona tę samą kulturę materialną i duchową, jednak ich rozwój miał odtąd iść w różnych kierunkach.
Biblia podaje religijną interpretację rozpadu królestwa. Według niej był on konsekwencją odejścia Salomona od monoteizmu (1 Krl 11, 29-40).
Wojsko Saul stworzył pierwszą w dziejach Izraelitów stałą armię, która stale utrzymywała w gotowości trzy tysiące ludzi. Dawid utworzył straż przyboczną złożoną z cudzoziemskich najemników – Keretytów, Peletytów i Gittytów (czyli prawdopodobnie Filistynów). Jej dowódcą był Ittaj Gittyta. Większość armii stanowiło jednak pospolite ruszenie wszystkich mężczyzn zdolnych do noszenia broni, w wieku powyżej 20 lat. Obowiązkowi służby nie podlegali kapłani i lewici. Wojsko dzieliło się na oddziały liczące 1000, 100, 50 i być może 10 żołnierzy. Początkowo składało się wyłącznie z piechoty: ciężkozbrojnej, wyposażonej w tarcze i włócznie, oraz lekkozbrojnej, uzbrojonej w łuki i proce. Salomon wprowadził do armii rydwany. Dane biblijne dotyczące liczby rydwanów i jeźdźców sugerują, że były to wozy podobne do hetyckich i asyryjskich, z trzyosobową załogą.