14 maja 1926 roku w trakcie pełnienia służby (jako sanitariusz wojsk atakujących) zginął trafiony dwukrotnie. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 107-3-2,3). Pośmiertnie został dwukrotnie awansowany za zasługi wniesione w rozwój harcerstwa.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (pośmiertnie, 16 marca 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzedmio nadanego Medalu Niepodległości ().
Informacje dodatkowe M. Bem zginął, posiadając stopień instruktorski przewodnika. Pośmiertnie przez swych przyjaciół został mianowany podharcmistrzem. Jednak gdy nadawano imię Ośrodkowi Harcerskiemu Ursus w 1957 roku, to pojawia się już stopień harcmistrza. Nie wiadomo czy był nadany rozkazem w stopniu oficjalnym. Jego śmierć i służbę w 1926 roku, uwieczniono w słowach hymnu Hufca ZHP Ursus: „Kiedy w Warszawie bój płonął srogi, On pierwszy stanął rannych obrońca. I pod kul gradem rycerz bez trwogi, harcerską służbę pełnił do końca…”.
Zobacz też Koło Instruktorów im. Mieczysława Bema Ruch skautowy na ziemiach polskich
Uwagi
Przypisy
Bibliografia hm. Wojciech Przybylski, Harcmistrz Mieczysław Bem na tle swojej epoki. Juliusz Dąbrowski, T. Kwiatkowski, Jeden trudny rok, Wyd.