Trzeci kierunek dotyczy przede wszystkim inwestycji publicznych oraz ich wydajności. Szczególną rolę odgrywa w gospodarkach odczuwających niedostatek kapitału, a więc w głównej mierze w gospodarkach krajów słabo rozwiniętych. Działania w tym wymiarze sprowadzają się do jak najefektywniejszej realizacji inwestycji, a zatem do polepszania relacji między nakładami inwestycyjnymi a uzyskiwanymi dzięki nim efektami.
Ryzyko Przy przedsięwzięciach inwestycyjnych, ze względu na ich długookresową realizację, należy być świadomym ryzyka, które wynika z:
procesów inflacyjnych i towarzyszących im zmian stopy procentowej od kapitału pożyczkowego, dotrzymywania terminów zwrotu kapitału inwestycyjnego w tym kapitału pożyczkowego (wraz z jego oprocentowaniem) sytuacji inwestora, jego ogólnej kondycji, konkurencyjności na rynku oraz płynności finansowej
Podział ze względu na kryterium podmiotowe Ze względu na kryterium podmiotowe, wyróżnia się politykę inwestycyjną:
państwa organów publicznych regionalnych organów publicznych lokalnych
Funkcje Główne funkcje polityki inwestycyjnej:
powiększanie zasobów kapitału trwałego wzrost efektywności gospodarowania różnymi jego elementami sterowanie procesami rozbudowy i unowocześniania zasobów majątku trwałego w produkcji oraz usług w gospodarce tworzenie nowych miejsc pracy