W trakcie mobilizacji pułków Wielkopolskiej BK jako zawiązki dla OZ wydzieliły: 15 puł. - 15 podoficerów, 17 puł. - 17 podoficerów, 7 psk - 13 podoficerów, 3 szwadron pionierów - 2, szwadron łączności - 2. Według wskazań części autorów w maju 1939 w trakcie zmiany planu mobilizacyjnego „W” na jego wersję zmodyfikowaną „W 1” zmieniono jednostkę mobilizującą z 7 psk na 15 puł., świadczy o tym korespondencja z 5 maja 1939 pomiędzy Wydziałem Mobilizacji i Uzupełnień DOK VII z dowództwem 15 pułku ułanów. Przyczyną powyższego miało być przeniesienie 7 psk z Poznania, do Biedruska i jego trudności z bazą mobilizacyjną, stąd od maja wiodąca rola 15 puł. W dniu 24 sierpnia Wielkopolska BK rozpoczęła mobilizację z pułków brygady wyznaczono oficerów służby stałej do obsady ośrodka zapasowego:
15 puł.
mjr Julian Fischer-Drauenegg - I zastępca dowódcy pułku, na dowódcę ośrodka rtm. Zygmunt Dobrzański - oficer mobilizacyjny rtm. kontr. Michał Kwaliaszwili - dowódca szwadronu zapasowego ppor. Jerzy Koziorowski - dowódca plutonu
17 puł.
mjr Jerzy Starża-Majewski - dowódca szwadronu zapasowego rtm. Kazimierz Grabski - oficer mobilizacyjny por. Stefan Figurski - zastępca oficera mob. rtm. kontr. Jan Bakradze - dowódca plutonu por. Franciszek Kaube - dowódca plutonu por. Roman Podhorski - dowódca plutonu
7 psk