thumb|Akord neapolitański w tonacji C-dur. Akord neapolitański – trójdźwięk, którego funkcję harmoniczną można rozumieć na dwa sposoby:
jako akord durowy zbudowany na drugim obniżonym stopniu gamy, czyli jako subdominantę molową II stopnia z obniżoną prymą i kwintą (°S5>1>II) lub w innym zapisie subdominantę molową II stopnia obniżonego (°SIIobn.); dla przykładu w tonacji C-dur akord drugiego stopnia to d-f-a, obniżona pryma daje des, a obniżona kwinta as; w ten sposób uzyskujemy akord des-f-as; subdominantę molową z sekstą małą (tzw. sekstą neapolitańską) zamiast kwinty (°S6> 5), dla przykładu w tonacji C-dur subdominantą molową jest akord f-moll, a więc dźwięki f-as-c; jeżeli zamiast kwinty c użyjemy seksty małej des uzyskamy akord f-as-des, co w drugim przewrocie da nam des-f-as.
thumb|Przykład rozwiązania akordu neapolitańskiego w tonacji C-dur: pierwszy z lewej akord neapolitański (Des) i rozwiązanie poprzez dominantę kwartsekstową (G) do toniki (C).