Algebraiczna teoria liczb – dział teorii liczb, w którym do badania własności liczb (przede wszystkim liczb wymiernych i całkowitych) oraz ich uogólnień wykorzystuje się zaawansowane narzędzia algebry abstrakcyjnej, takie jak teoria pierścieni, teoria grup, teoria Galois czy algebra przemienna.
W przeciwieństwie do elementarnej teorii liczb, która skupia się na podstawowych własnościach zbioru liczb całkowitych, algebraiczna teoria liczb operuje na szerszych strukturach algebraicznych, w szczególności ciałach liczbowych i ich pierścieniach całkowitych.
Historia Początki algebraicznej teorii liczb sięgają XIX wieku i prac takich matematyków jak Carl Friedrich Gauss, Ernst Kummer, Richard Dedekind czy David Hilbert, którzy rozwijali teorię w odpowiedzi na próby udowodnienia wielkiego twierdzenia Fermata oraz badania praw wzajemności.
W XX wieku znaczący wkład w rozwój dziedziny wniosła polska szkoła matematyczna:
Wacław Sierpiński – kładł nacisk na rygorystyczną aksjomatyzację i rozwój arytmetyki teoretycznej;