Poseł do sejmu Czechosłowacji 1 listopada PZL-R w odezwie „Ludu Śląski” wezwało głosowania na listę nr 10. Podczas kampanii wyborczej wziął udział w wiecu wyborczym w Sibicy. 8 listopada zrezygnował z prezesury Związku Polaków Katolików. W 15 listopada 1925 został wybrany na posła parlamentu Czechosłowacji. Przyłączył się do frakcji republikanów-agrariuszy jako hospitant. Początek kadencji poświęcił na spotkania z pozostałymi przedstawicielami kół poselskich. Pierwsze wystąpienie przed Czechosłowackim parlamentem poświęcił szkołom w czeskich gminach w których większość stanowili Polacy. 17 marca 1926 zabrał głos w debacie poselskiej na temat tekstu ustawy likwidacyjnej. W wystąpieniu poparł ideę zbliżenia obu krajów i poprawne współżycie Zaolzian z Czechami. Przypomniał sprawę niezałatwionych podań o obywatelstwo Czechosłowackie domagając się by otrzymanie liczyło się od dnia złożenia podania.
W 1935 ponownie wybrano go posłem – Związek Polaków zawarł wówczas sojusz wyborczy ze Słowacką Partią Narodową księdza Hlinki i Karpatorusinami.
8 października 1938 stał na czele komitetu witającego polskie wojska i reprezentantów państwa na Zaolziu, dzień później objął posadę starosty powiatu frysztackiego.