Kazimierz Wóycicki (ur. 22 sierpnia 1949 w Warszawie) – polski publicysta, dziennikarz i historyk.
Życiorys Syn Tadeusza Wóycickiego i Danuty Leźnickiej. Jego rodzice byli członkami AK, uczestniczącymi w konspiracji w okresie II wojny światowej, a także żołnierzami powstania warszawskiego.
Studiował na wydziale matematyki Uniwersytetu Warszawskiego i wydziale filozoficznym KUL. Pracę magisterską Absolut i wybór w filozofii Jean Grenier pisał u prof. Stefana Swieżawskiego (1967–1974). W latach 1972–1975 współpracował ze wschodnioniemiecką „Akcją Pokuty”. Utrzymywał liczne kontakty z opozycją wschodnioniemiecką, m.in. z F. Magiriusem, L. Mehlhornem, W. Templinem. W okresie 1973–1983 pracował w redakcji miesięcznika „Więź”, jako współpracownik Tadeusza Mazowieckiego. Publikował m.in. na temat Stanisława Brzozowskiego, Floriana Znanieckiego, , Emmanuela Levinasa. Był twórcą recenzji filmowych i literackich, w szczególności dot. Nowej Fali, publikował wywiady ze Stanisławem Barańczakiem, Adamem Zagajewskim, Ryszardem Krynickim, Ewą Kuryluk. Współpracował ze środowiskami opozycji demokratycznej. Był redaktorem i publicystą prasy drugiego obiegu, w szczególności w redakcji miesięcznika „Głos”, a także działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie (1976–1980).