Wielki marszałek zakonu krzyżackiego (, , Oberster Marschall) – zastępca wielkiego mistrza w dowodzeniu wojskami, a na wypadek nieobecności wielkiego mistrza – wódz sił zbrojnych zakonu. W obecności wielkiego mistrza dowodził taborami. Podczas pokoju dbał o wyszkolenie wojskowe wojsk krzyżackich, w wyprawie wojennej pilnował porządku marszów, obozowania, wysyłał straże. Bez pozwolenia jednak obecnego wielkiego mistrza nie miał prawa zaczynać bitwy. W Prusach był jednocześnie komturem królewieckim (od 1330), któremu podlegały też komturie dolnopruskie. Spoczywał na nim obowiązek obrony zakonu od strony Litwy.
Był jednym z pięciu najwyższych urzędników zakonnych (po wielkim mistrzu, obok wielkiego komtura, wielkiego szpitalnika, wielkiego szatnego, wielkiego skarbnika), mianowanym przez wielkiego mistrza, a nie wybieranym. Pieczęć marszałka przedstawiała jadącego na koniu rycerza, z krzyżem zakonu na tarczy i chorągwi.
Marszałkowie zakonu krzyżackiego