Reguła Tinbergena, zwana również złotą regułą polityki gospodarczej mówi, że do osiągnięcia X celów, konieczne jest posiadanie co najmniej X niezależnych instrumentów. W przeciwnym przypadku, niektóre z nich nie zostaną zrealizowane lub dadzą nieoptymalne wyniki. Na przykład w czasie recesji niemożliwe jest, posługując się wyłącznie środkami polityki monetarnej, jednoczesne pobudzanie koniunktury oraz zapewnienie stabilności cen. Gdy liczba instrumentów przewyższa liczbę wyznaczonych celów, powinno się wybierać spośród nich te, które dadzą najlepsze rezultaty.
Interpretacja matematyczna mały|300px mały|300px mały|300px
Reguła Tinbergena, według której zwarte i określone systemy polityki gospodarczej opierają się na jednakowej liczbie celów i instrumentów, odzwierciedla matematyczną prawidłowość, że jednakowa liczba zmiennych i równań jest niezbędna, żeby w ujęciu matematycznym otrzymać tylko jedno rozwiązanie.
Przy założeniu, że mamy dwa instrumenty (zmienne, a i b) oraz tylko jeden cel (zmienna X), wtedy cel będzie uzależniony od zmiennych instrumentów tak, że: X = X(a, b). Jeśli teraz ustalimy X na jakimś docelowym poziomie, powiedzmy X0, wtedy cel będzie osiągnięty, nieważne na jakim poziomie X = X(a, b) będzie utrzymane.