Dla uproszczenia można założyć, że na granicy ziaren austenitu pierwszy pojawi się zarodek cementytu. W miarę postępującego jego wzrostu będzie powodować dyfuzję węgla z austenitu indukując jego silne zubożenie w tej fazie. To z kolei pozwoli uczynić bardziej prawdopodobnym pojawienie się zarodka ferrytu. Jeżeli do tego dojdzie to nowa faza powstanie na powierzchni międzyfazowej austenit-cementyt. Wzrastający zarodek ferrytu spowoduje wypchnięcie boczne węgla i lokalne nasycenie nim austenitu. Analogicznie spowoduje to zwiększenie prawdopodobieństwa na powstanie nowego zarodka cementytu. Perlit będzie dzięki temu charakteryzować się bocznym zarodkowaniem płytek i ich krawędziowym wzrostem. Kolejne płytki będą pojawia się w wyniku lokalnych zmian składu austenitu.
Prędkość zarodkowania perlitu Powstawanie ferrytu na powierzchni międzyfazowej austenit-cementyt powoduje, że prędkość zarodkowania perlitu zmienia się z czasem. W miarę upływu czasu rośnie liczba cząstek cementytu, przy których zarodkować może ferryt i vice versa. Dodatkowo stale powiększające się powierzchnie międzyfazowe austenit-cementyt i austenit-ferryt przypadających na każdą cząstkę powodują pojawienie się większej ilości uprzywilejowanych energetycznie miejsc na których może zarodkować ferryt/cementyt.