thumb|250px|Wystawiona w muzeum wyrzutnia BMD-20 BMD-20 – sowiecka mobilna wyrzutnia niekierowanych stabilizowanych pocisków rakietowych opracowana w latach 50. XX wieku na podwoziu ciężarówki ZiŁ-151. BMD-20 miała cztery prowadnice z których odpalane były niekierowane pociski rakietowe kalibru 200 mm.

Historia Po sukcesie systemów artyleryjskich w których rolę pocisku pełniła rakieta, takich jak słynna Katiusza podczas II wojny światowej, Związek Radziecki kontynuował rozwój takiej broni. Rozwój BMD-20 rozpoczął się w 1947 roku, a w 1952 roku został przyjęty do służby w Armii.

Użytkownicy

ZSRR BMD-20 wszedł do służby w Związku Radzieckim w 1952 roku i pozostał w produkcji do końca dekady. W trakcie cyklu produkcyjnego wypuszczono blisko 4000 pojazdów.

W latach 70. został zastąpiony przez nową wersję noszącą oznaczenie BM-27 Uragan.

Korea Północna Korea Północna otrzymała 200 BMD-20 w połowie lat 50. i nadal ma tę broń w służbie. Rakiety jednak są montowane na ciężarówce ZiŁ-157 i wyrzutniach służących marynarce wojennej m.in. na ośmiu łodziach patrolowych.

Eksport W przeciwieństwie do innych sowieckich systemów artyleryjskich BMD-20 nie był szeroko eksportowany.