W 1918, przed powstaniem wielkopolskim, Elżbieta z dziećmi przyjechała do Poznania, gdzie zamieszkała przy Moście Teatralnym. Wojciech Korfanty mieszkał wówczas kolejno w Bytomiu, Sosnowcu i w Szopienicach. Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski (1922) rodzina zamieszkała w Katowicach. Najpierw wynajmowali mieszkanie przy ul. Sienkiewicza. Ostatecznie kupili willę przy ul. Powstańców 41.
W 1935 Elżbieta rozdzieliła się z mężem – on wyjechał do Czechosłowacji, ona z dziećmi nadal mieszkała w Katowicach. Często odwiedzała Wojciecha. W 1938 zmarł ich syn Witold. Korfanty wrócił na krótko do rodzinnego domu w 1939, po czym został aresztowany i trafił do więzienia na Mokotowie. Zmarł z wycieńczenia. Na pogrzebie żegnała go żona i syn Zbigniew.
Dzień po pogrzebie rodzina wyjechała do Warszawy. We wrześniu 1939 postanowili uciec na wschód. Rodzina się rozdzieliła. Kobiety, w tym Elżbieta, oraz dzieci po agresji ZSRR na Polskę znalazły się na obszarze okupacji sowieckiej. Po okresie życia w ukryciu w leśniczówce wróciły do Warszawy. Przedostali się do Krakowa, następnie do Wiednia. Pociągiem przez Rzym pojechali do Paryża. Wraz z grupą rodzin członków rządu na uchodźstwie zamieszkali w majątku pod Angers.