Historia Pierwsza szczepionka przeciwko chorobie Mareka została wprowadzona w 1970 roku. Choroba powodowała łagodny paraliż, a jedyne możliwe do zidentyfikowania zmiany chorobowe znajdowały się w tkance nerwowej. Śmiertelność kurcząt zarażonych chorobą Mareka była dość niska. Obecne szczepy wirusa Mareka, dziesiątki lat po wprowadzeniu pierwszej szczepionki, powodują rozwój chłoniaka w całym ciele kurcząt, a śmiertelność u kurcząt nieszczepionych sięga 100%.
W normalnych warunkach wysoce zjadliwe szczepy wirusa nie są selekcjonowane. Wysoce zjadliwy szczep zabiłby gospodarza, zanim wirus miałby możliwość przeniesienia się na innych potencjalnych gospodarzy i replikacji. W ten sposób wybierane są mniej zjadliwe szczepy. Te szczepy są wystarczająco zjadliwe, aby wywołać objawy, ale nie na tyle, aby zabić żywiciela, umożliwiając dalszą transmisję. Jednak nieszczelna szczepionka zmieniła tę ewolucyjną presję i umożliwiła ewolucję wysoce zjadliwych szczepów. Niezdolność szczepionki do zapobiegania zakażeniom i przenoszeniu umożliwiła rozprzestrzenianie się wysoce zjadliwych szczepów wśród zaszczepionych kurcząt.