Dornier Do 26 – łódź latająca zaprojektowana na zlecenie Deutsche Lufthansa.
Historia thumb|left|Silnik Junkers Jumo 205 eksponowany w MLP w Krakowie Deutsche Lufthansa w 1936 r. zleciła firmie Dornier opracowanie łodzi latającej do odbywania lotów transatlantyckich na trasie Lizbona – Nowy Jork. Aby temu podołać, zaprojektowano samolot z czterema silnikami umieszczonymi w układzie tandem. Projekt został zaakceptowany i Dornier otrzymał zlecenie na budowę trzech prototypów. Pierwszy z nich, oznaczony jako V1 (o znakach D-AGNT i nazwie własnej Seeadler), został oblatany 21 maja 1938 r. Próby wypadły pomyślnie i samolot został przyjęty przez zamawiającego. Drugi prototyp V2 (D-AWDS, Seefalke) wzniósł się w powietrze w lutym 1939 r., trzeci V3 (D-ASRA, Seemöve) poleciał po raz pierwszy 16 sierpnia 1939 r. Egzemplarze V1 i V2 otrzymały nazwę Do 26A. V3 stanowił pierwowzór samolotu pasażerskiego i nosił oznaczenie Do 26B. Ostatecznie zdecydowano się na dostosowanie go do zadań militarnych jako Do 26C.
Egzemplarze V4, V5 i V6 zostały przejęte przez wojsko i przebudowane na samoloty dostosowane do dalekiego rozpoznania i transportu. Samoloty otrzymały obronne uzbrojenie strzeleckie.