Królewski Order Wojskowy Świętego Ludwika (fr. Ordre royal et militaire de Saint-Louis) – francuski order za zasługi wojenne, który istniał od 1693 do 1792 i od 1814 do 1830.
Historia Order św. Ludwika, ustanowiony przez Ludwika XIV na cześć przodka, Ludwika Świętego, był pierwszym nowoczesnym odznaczeniem w historii Europy: nie nawiązywał w statutach do dawnych tradycji zakonów rycerskich, a kawalerowie jego nie musieli należeć do szlachty, król zaś nie mógł go nadawać bez zgody kapituły, do której należeli delfin Francji, marszałkowie i admirałowie.
Poprzednikami orderu św. Ludwika były założony przez Henryka III w 1589 Zakon Chrześcijańskiego Miłosierdzia, którego zadaniem była opieka nad inwalidami wojennymi i który krótko istniał, oraz utworzona przez Ludwika XIII w 1633 fundacja Komandorii św. Ludwika. Komandoria miała te same zadania co Order Miłosierdzia i mieściła się już wówczas w rozbudowanym w latach 1670–1674 kompleksie Inwalidów (Les Invalides) w Paryżu, który po ustanowieniu Orderu św. Ludwika stał się jego główną siedzibą. W czasie długiego panowania Ludwika XIV mianowano 2 000 kawalerów różnych klas. Pierwszych nadań król dokonał 8 maja 1693. Order otrzymali wówczas: syn królewski, Wielki Delfin, brat króla Filip i jego syn, książę Chartres, późniejszy regent Filip Orleański, królewski kuzyn ks.