Flahont Wałyniec pol. Flegant Wołyniec (ur. 8 stycznia 1879 w Wilejce, zm. 3 listopada 1937 w Sandarmochu) – białoruski działacz polityczny i narodowowyzwoleńczy, rewolucjonista, członek Partii Socjalistów-Rewolucjonistów, poseł Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady na Sejm II Rzeczypospolitej, członek Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, publicysta i pedagog.

Życiorys Syn Ignacego i Natalii, pochodził z rodziny chłopskiej. W latach 1905–1914 eserowiec, w latach 1905 i 1917 uczestniczył w socjalistycznych rewolucjach na terenie Wilna. Uczył w szkołach na Wileńszczyźnie, jednak za udział w rewolucji 1905–1907 został pozbawiony prawa nauczania. Od końca 1917 był merem Wilejki, od lutego 1918 przewodniczącym rady miejskiej, a w czasie okupacji niemieckiej został wybrany burmistrzem. W latach 20. wielokrotnie aresztowany przez władze polskie. W 1925 był członkiem Komitetu Centralnego KPP. Od 1926 działał Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromadzie, do 1928 był przewodniczący rady rejonowej w Towarzystwie Szkoły Białoruskiej. Z ramienia Hromady w latach 1928–1930 sprawował mandat posła na Sejm RP II kadencji.