W 1906 osiadł na Górnym Śląsku, gdzie objął kierownictwo „Gazety Robotniczej” i lokalnego oddziału PPS, a także został jej nakładcą i współudziałowcemAgnieszka Magiera, Książka polska w repertuarze oficyn wydawniczych w rejencji opolskiej (1901-1914), Katowice 2002, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, s.253, wersja zdigitalizowana. Wypowiadał się przeciw ścisłej współpracy PPS z SPD, krytykując podejście niemieckich socjalistów do spraw narodowych.

Na krótko przed wybuchem I wojny światowej był jednym z organizatorów niezależnych związków zawodowych CZZP (Centralny Związek Zawodowy Polski) na zjeździe w Oświęcimiu.

W latach 1918–1921 wraz z J. Czaplą organizował polskie rady ludowe w rejencji opolskiej. Podczas plebiscytu był zastępcą Wojciecha Korfantego w Polskim Komisariacie Plebiscytowym.

Podczas pierwszego powstania musiał uchodzić za granicę. Krótko przed trzecim powstaniem wyruszył na polecenie rządu polskiego w misji dyplomatycznej do Rzymu w sprawie Górnego Śląska. Na wieść o wybuchu III powstania śląskiego powrócił na Górny Śląsk, gdzie został członkiem najwyższej władzy powstańczej. W 1922 wybrany na posła do Sejmu Śląskiego oraz Sejmu RP z okręgu Katowice.