Historia szklarstwa na Murano Początki szklarstwa na Murano sięgają 1291 roku, gdy władze Republiki Weneckiej - z obawy przed pożarem i zniszczeniem miasta zabudowanego głównie drewnianymi budynkami - zarządziły przeniesienie wszystkich wytwórni szkła na wysepkę. Szklarze z Murano stali się wkrótce najbardziej szanowanymi jej mieszkańcami. Od XIV wieku mieli prawo noszenia mieczy, posiadali immunitet sądowy wobec władz Republiki Weneckiej, a także mogli koligacić się z zamożnymi rodami weneckimi. Przywileje te miały jeden warunek - zakaz opuszczania terytorium republiki. Jednak wielu rzemieślników podejmowało ryzyko i przenosiło się nie tylko do sąsiednich, ale również do odległych, jak Anglia czy Niderlandy - krajów.
Murańscy szklarze przez stulecia mieli monopol na wysokojakościowe wytwarzanie szkła, rozwijali lub doskonalili technologie otrzymywania kryształów (szkło kryształowe), szkła emaliowanego (smalto), szkła z pasemkami złota (aventurine), szkła kolorowego (millefiori), szkła mlecznego (lattimo), szklanych imitacji gemm.