Poza krzemionką w procesie szklarskim są używane topniki obniżające temperaturę przejścia masy w stan plastyczny oraz plastyfikatory, jak np. tlenek sodu, przedłużające czas utrzymywania się tego stanu. Jest to bardzo ważne dla rękodzieła - pozwala rzemieślnikowi na dłuższy czas obróbki. Inne surowce stosowane w procesie produkcji to sód do uzyskania nieprzejrzystej powierzchni, azotany lub arsen dla wyeliminowania pęcherzy oraz materiały nadające kolor. Na przykład kolor akwamarynowy uzyskuje się używając związków miedzi i kobaltu, natomiast rubinowy - roztworów złota.
Do wykończenia stosuje się takie techniki, jak filigran, incalmo (łączenie dwóch różnokolorowych kawałków), emaliowanie, grawerowanie, złocenie, prążkowanie, i inne.
Narzędzia używane w produkcji to szczypce i kleszcze (borselle) używane do ręcznej obróbki szkła rozgrzanego do czerwoności, dmuchawy (canna da soffio), metalowe pręty (pontello) do nanizania części wyrobu dla wykonania końcowych czynności, obcinacze szkła (tagianti). Cały proces odbywa się przy stole warsztatowym (scagno).
Zobacz też lustro weneckie korale weneckie
Linki zewnętrzne
Przetwarzanie szkła
Kategoria:Zdobnictwo Kategoria:Szkło Kategoria:Kultura w Wenecji