thumb|240px|Stara prawda w księgach leży, z 1910 roku Marian Wawrzeniecki (ur. 5 grudnia 1863 w Warszawie, zm. 22 listopada 1943 w Poznaniu) – polski archeolog, etnograf, fałszerz faktów historycznych, malarz, rysownik i historyk sztuki. Uczeń Jana Matejki, członek Akademii Umiejętności w Krakowie. Swoje zbiory przekazał Bibliotece Publicznej m.st. Warszawy.
Życiorys Urodził się 5 grudnia 1863 w Warszawie, w rodzinie Józefa i Heleny z Massalskich. Ukończył szkołę średnią Jana Pankiewicza w Warszawie. Uczył się malarstwa w Warszawie u Polikarpa Gumińskiego, u Wojciecha Gersona w 1880 i 1881, następnie do 1884 r. w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie jego nauczycielami byli Leopold Löffler i Władysław Łuszczkiewicz, w 1884 r. wyjechał do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium pobierając lekcje m.in. u Paula Nauena, w 1885 odwiedził Paryż, a w 1886 r. wznowił naukę w krakowskiej szkole, którą opuścił rok później. W 1890 r. powtórnie studiował w Monachium. Od następnego roku do 1892 r. podróżował po Włoszech, a później po Bułgarii. W 1895 r. osiedlił się na stałe w WarszawieZarębska P.: Historia przyjaźni Mariana Wawrzenieckiego i Antoniego Gawińskiego. „Roczniki Humanistyczne”, 2007, LV (zeszyt 4): s. 215..
Pochowany na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kw.