Przez wiele lat badał budowę wgłębną północnej Polski i Podlasia. Współuczestniczył w projektowaniu głębokich wierceń i kierował badaniami podłoża zachodniej części syneklizy perybałtyckiej. Prowadził również badania stratygrafii jury i syluru oraz sedymentologii dolnego paleozoiku Niżu Polskiego. Jego badania sedymentologiczne związane były z poszukiwaniami złóż ropy naftowej i gazu ziemnego (osady kambryjskie), rud uranu (osady triasowe) i bursztynów (osady trzeciorzędowe). W ramach współpracy Instytutu Geologicznego z Polską Akademią Nauk i Akademią Nauk ZSRR badał granicę kambr-prekambr.
W 1967 odbył praktykę we wschodnioukraińskiej prowincji ropo- i gazonośnej, w Charkowneftegasrazwedka w Charkowie w ZSRR, a w 1980 w laboratorium sedymentologicznym w AGIP w Mediolanie we Włoszech.
W 1982 został zastępcą dyrektora Instytutu Geologicznego, a w 1989 dyrektorem Państwowego Instytutu Geologicznego, którym był do 1994.
Uczestniczył w wielu międzynarodowych kongresach, zjazdach i konferencjach geologicznych i sedymentologicznych. W latach 1985–1988 reprezentował Polskę w Radzie Pełnomocników Międzynarodowego Porozumienia Intergeoneftegaz RWPG. Był też przewodniczącym Polskiego Komitetu Organizacyjnego XIII Międzynarodowego Kongresu Karbonu i Permu.